Uzun ve yorucu yolculuklarda düşünürdüm seni, konuşurdum seninle. Uzun uzun sohbetler, hayalimde… Kelimelerin tükendiği yerde ise yalnızca sen olurdun, ve ben… Ne dünyayı umursamak, ne de yolun nihayetini düşünmek olurdu aklımda. Sen olurdun yalnızca ve ben… Kimsenin duyamayacağını bilsem bile avazım çıktığı kadar bağırarak ismini söylemek gelirdi içimden. Oysa tek amacım hissettiklerimi hissetmeni sağlamaya çalışmak. Öyle muazzam bir sevgi ki bu; her bir cümle birer edebi eser, her bir kare resmedilmesi gereken… Kusursuz bir sanat eseri… İki kişinin birlikte düşünebilme yeteneği…
Cafer hocam, Valla hem sistem yöneticisisin hem şair.
Cafer’im, döktürmüşsün. Edebik yönünü pek bilmezdim ama bundan böyle seni ÜSTAD olarak anacağım