Karanlığı aydınlatan minik bir mum alevi gibisin, yeterince narin ve gerektiğinde güçlü… Sen umursamamak dersin, ben korkmak… Sen utanmak dersin, ben incitmemeye çalışmak… Sen yangın olup coşmak istersin, ben ölümüne o mumun zarafetini korumak… İşte korkuyor görünmem hep bundan. Ne derin sularda inci tanesi aramak kadar heyecanlı, ne de tepkileri anlık verebilecek kadar hızlıyım. İşte bu yüzdendir hep duygumu gömülü yaşamaya çalışmam, her ne kadar beceremesem de… Muhteşemliğini asla gölgelemeyeceğini gördüğüm kırıp kıpırlığındı beni etkileyen. Söylemeye varmıyor dilim, yazamaz oldu kalemim… Sessiz ve sensiz bir kalabalığın icinde ismini bağıra bağıra söyleyecek kadar çılgın, bir mum alevini fırtınadan koruyabilecek kadar seni kabullenmişim. Daha ne bekliyorsun; koş ve coş… Bağır avazın çıktığı kadar ya da duyanların kulaklarını sağır edebilecek kadar sessiz çığlıklarınla coş.