Sömürgeleşmiş toplumların tepkisizleşmesi gibi vurdum duymazlık patikasında yürüyordum aheste… Yollarımızın kesiştiği yerde öyle birşey vardı ki… Tepkisiz kalmanın imkansızlığını gördüm; seni… Ulaşamama korkusu sardı sonra. İşte böyle çıktım patikadan. Daha kavuşamadan sensizlikten endişe etmeyi öğrendim, ip üzerinde marjinal yaşamayı da… Şimdi sıra sende; ya bir ışık göster ya da kus nefretini. Yeter ki çabuk olsun. Haydi söyle şimdi; var mısın ip üstünde uçları yaşamaya? Var mısın limanda hala bekleyen, paslanmaya terk edilmiş gemiyi kudurmuş okyanus dalgalarında sallamaya? Sonu izdivaç olan bir yola çıkmaya hazır mısın?
2 Yorum yapılmış “Yolculuk”